Opleiding en Ontwikkeling: Op de helft

Voor mijn 40ste verjaardag, een jaar geleden, kreeg ik het boek Op de Helft van Cornald Maas. In het boek staan openhartige gesprekken met bekende Nederlanders van (bijna) veertig. Ze maken de balans op, blikken terug en kijken vooruit. Het geeft een mooi inzicht in hun vragen en twijfels over ambities en oude idealen, zowel in werk als privé.

Zelf vind ik 40 wel een mooie leeftijd. Je weet beter wie je bent, wat je kan en wat je wilt. De onbevangenheid is verdwenen, je bent zelfverzekerder en tegelijk voel je (ik in ieder geval wel) een bepaalde onrust. Wat wil ik nog de komende jaren? Nu kan het nog! Bij mij heeft dat uiteindelijk geresulteerd in een nieuwe werkgever vorig jaar.

Voor mij persoonlijk zijn uitdaging en ontwikkeling mijn belangrijkste drijfveren. Ze raken de kern van mijn bevlogenheid en zorgen ervoor dat ik het beste uit mezelf haal. Is daar een nieuwe werkgever voor nodig? Nee, op zich niet, dat kan ook prima binnen een huidige functie. In deze O&O staan daar mooie voorbeelden van.

Kern is wel dat het goed is regelmatig even een ‘loopbaan-check’ te doen. Doe je nog wel de dingen waar je goed in bent en plezier aan beleeft? Kun je nog mee met alle ontwikkelingen? Is je verworven kennis en ervaring nog wel relevant? Het gaat erom dat je af en toe even verder kijkt dan je neus lang is. Zelf doe ik op dit moment erg mijn best aan te haken bij alle jonge - social media minded – HRD’ers. Ik laat me graag demonstreren hoe je in Google Maps samen aan een document werkt of vragen oplost via LinkedIn. En in een negatieve bui voel ik me dan ineens heel erg oud. De twijfel slaat toe: ‘Ik heb nog geen twitter-account, kan dat wel? Of lig je er dan echt al uit?’

Ik voel mezelf daarin balanceren tussen moeten, willen en kunnen. Wat kan ik? Wat wil ik? En wat moet ik om mee te kunnen blijven doen? Ik heb het idee dat de MOETEN component toeneemt naarmate je ouder wordt. Want zelfs al zou ik social media helemaal niks vinden, mijn omgeving is er dol op, dus er is geen ontkomen aan. En dat wordt alleen maar erger. Zoals het er nu naar uitziet, moeten we allemaal nog een paar jaar langer doorwerken. Ik stel me al in op een pensioenleeftijd van 70 jaar, dan kan het alleen maar meevallen.

Ben ik echt zo neerslachtig? Nee hoor! Ik denk dat ik op een hele leuke manier mijn pensioenleeftijd haal. 65+ is allang niet meer oud. De meeste mensen zijn dan nog gezond van lijf en leden en geven hun loopbaan nog een nieuwe wending. Ze ontpoppen zich tot vrachtchauffeur, regelneef in het fi lmhuis, 65+ DJ ‘Mamy Rock’ of Benidorm Bastard.

Eigenlijk is leeftijd niet relevant, als je maar blijft leren en blijft doen waar je goed in bent. Ik heb trouwens berekend dat ik in mijn werkende leven nog niet eens op de helft ben. Dus nog genoeg tijd en ruimte voor een volgende verrassende loopbaanstap.

Meer weten?

• Cornald Maas (2006). Op de helft: bespiegelingen van (bijna) veertigers. Amsterdam: Uitgeverij Prometheus

Theo Visser is senior consultant bij een nieuw opgericht bedrijfsonderdeel
van ArboNed. Hij inspireert organisaties om resultaten te boeken door de
bevlogenheid van mensen te verhogen. Hij is lid van de redactie van O&O.
In deze column deelt hij zijn gedachtes rondom vernieuwingen binnen het
vakgebied HRD. Reacties: E-mail: theo.visser@winstdoorbevlogenheid.nl

Terug naar overzicht